#

Lola Bogaert

#

This is my letter to the world, that never wrote to me.

“Je kent mij niet, en terwijl ik dit schrijf ken ik mezelf ook niet helemaal. Ik heb overigens wel geprobeerd om je niet te schrijven, ik probeer het al twee dagen lan, maar ik geef het nu op.” David Grossman

We spreken het volgende af:

Ik schrijf jou.

Ik schrijf jou ook als jij mij niet terug schrijft.

We zullen elkaar nooit ontmoeten.

We hebben een radicaal eerlijke relatie, we liegen niet.

Anouk van Kolfschoten (vormgever en decorontwerper) en Lola Bogaert schrijven brieven naar onbekenden en wachten op reactie. Ze willen weten hoe het is om een relatie te hebben die louter op papier bestaat. Ze willen fantaseren over degene waarmee ze corresponderen. Ze willen dromen. Ze willen uitkijken naar de postbode. Ze willen wachten. Wachten op woorden van een onbekende. Ze willen ervaren hoe het voelt om de tijd te laten verstrijken. Ze willen verlangen. Verlangen naar contact. Een reactie.

De brieven vormen het materiaal voor de voorstelling die in 2018 in première gaat, in samenwerking met De Roovers.


Naam

Lola Bogaert

Jaar

2018

This is my letter to the world, that never wrote to me


Samenwerking

Producenten: Festival MoMeNT & VIA ZUID

Vooronderzoek in Kultuurfaktorij Monty in het kader van het Montignardsproject

Presentatie

18 april Sneak Peek, theatrale blinddate. Parkstad Limburg Theaters Heerlen

Meer info

Meer over Lola Bogaert

#

Lola Bogaert

Lola Bogaert studeerde in 2011 af aan de theaterdocent opleiding van ArtEZ Arnhem, tijdens deze studie volgde ze een minor Theateranalyse aan de Universiteit van Amsterdam. Direct na het behalen van haar diploma vertrok ze naar Brussel waar ze de regieopleiding aan het RITCS Royal Institute for Theatre, Cinema & Sound volgde. Voor haar master ontving ze een studiebeurs van zowel het Prins Bernhard Cultuurfonds als van het VandenEnde Foundation.

Als Lola word ze altijd geassocieerd en geconfronteerd met de Lola’s uit film, literatuur en porno. En dus zijn de ‘femme fatale’ en de ‘objectificatie van de vrouw’ terugkerende thema’s in haar werk geworden, zonder een feministisch statement te willen maken. Het is eerder een fascinatie voor de ongrijpbaarheid, verleidingskracht en grilligheid van de vrouw. Frank Vande Veire maakt in zijn boek Neem en eet, dit is je lichaam een treffende analyse van de femme fatale: “Ze fascineert omdat zij de schaamteloze wellust belichaamt, maar tegelijk ook omdat zij ongelukkig is, omdat zij ondanks haar seksuele ervaringen onbevredigd is gebleven.”

Voor Lola gaat een artistiek maakproces over ontmoetingen met andere mensen en het creëren van een soort mini-maatschappij, waarin opnieuw gezocht wordt naar hoe je met elkaar communiceert, wat de afspraken zijn en hoe je tot een gezamenlijke (verbeeldings)wereld komt. Daarom geeft ze de mensen met wie ze werkt veel ruimte om zelf materiaal aan te dragen. Ze neigt als regisseur eerder naar een democratie dan naar een dictatuur.

In 2018 maakt Lola 'Das Grosse Fressen' (werktitel), 'How to make a Living' en in coproductie met VIA ZUID This is my letter to the world, that never wrote to me.